Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU – ANTOLOGIA POLSKICH PRZEKŁADÓW PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ (1945-2016)

Ciekawe linki:

Język grecki

Język hebrajski

Strony biblijne

Krytyka tekstu

J 10:29

Tekst trudny, niejasny.

GNT ο πατηρ μου ο δεδωκεν μοι παντων μειζον εστιν και ουδεις δυναται αρπαζειν εκ της χειρος του πατρος
NA ὁ πατήρ μου δέδωκέν μοι πάντων μεῖζόν ἐστιν, καὶ οὐδεὶς δύναται ἁρπάζειν ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ πατρός.
EDW To, co mi dał Ojciec mój, większe jest niż wszystko i nikt nie może wydrzeć z rąk Ojca mego.
SK Ojciec mój, który mi je dał, jest potężniejszy od wszystkich; i nikt nie może ich wyrwać z rąk Ojca mojego.
EDG Ojciec mój, który dał mi [je], większy jest ponad wszystkich i nikt nie może wydrzeć [ich] z rąk Ojca mego.
KUL Mój Ojciec, cokolwiek Mi dał, jest większy od wszystkiego; i nikt nie jest w stanie wyrwać z ręki Ojca.
W To, co mi dał Ojciec mój, większe jest nad wszystko; a nikt nie może wydrzeć z rąk Ojca mego.
BTI-V Ojciec mój, który mi* je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki Ojca mego* *.
BP Mój Ojciec, który Mi je dał, jest większy od wszystkich i nikt nie może wyrwać [ich] z ręki mojego Ojca.
KR/BWP Ojciec mój, Ten, który Mi je dał, większy jest od wszystkich. Nikt też nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca.
BW Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca.
PW To, co dał mi Ojciec, przewyższa wszystko, nikt więc nie może odebrać ich Ojcu.
1 gdyż dał mi je Ojciec, a On jest najmocniejszy ze wszystkich, nikt więc nie może ich wykraść.
2 Nikt też nie jest w stanie ich porwać, czy wykraść, bo nikt nie jest mocniejszy od Ojca, który mi je dał.
3 Mój Ojciec, który Mi je powierzył, jest najpotężniejszy. I nikt nie wyrwie ich z ręki mego Ojca.
To, co mi dał mój Ojciec, jest większe niż wszystko inne i nikt nie może ich wyrwać z ręki Ojca., a życie było światłem ludzi.
PI Ojciec mój, co dał mi, od wszystkich większym jest; i nikt nie może porywać z ręki Ojca.
PJ Ojciec mój, który mi [je] dał, jest większy niż cokolwiek i nikt nie jest w zdolny porwać [czegokolwiek] z ręki Ojca.
PE Mój Ojciec, który Mi je dał, jest większy od wszystkich i nikt nie może wyrwać ich z Jego ręki.
PD Ojciec moj, ktory mi je dał, jest większy od wszystkich i nikt ich nie zdoła wydrzeć z ręki Ojca.
Mój Ojciec, który mi je dał, jest większy niż wszyscy i nikt nie może wyrwać ich z rąk Ojca.
BL Ojciec Mój, który je Mi dał, jest większy od wszystkich, i nikt nie może ich wyrwać z ręki Ojca.
EP Mój Ojciec, który jest większy od wszystkich, dał Mi je i nikt nie może ich wyrwać z ręki Ojca.
NBG Mój Ojciec, który mi je dał, jest większy od wszystkich i nikt nie może ich wyrwać z ręki mojego Ojca.
PL Mój Ojciec, który mi je dał, przewyższa wszystkich i nikt nie zdoła ich wydrzeć z ręki mego Ojca.
UNT Ojciec mój, który mi je dał, większy jest nad wszystkich, i nikt nie może ich wydrzeć z ręki Ojca mojego.
NKB Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca.
UBG Mój Ojciec, który mi je dał, większy jest od wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki mego Ojca.
EPP Ojciec mój, który mi to dał, ponad wszystko jest, a nikt nie może wyrwać z ręki Ojca.


  1. * W V wydaniu zaimek "Mi" wielką literą.
  2. ** W V wydaniu zmieniono szyk ostatnich wyrazów: "z ręki mego Ojca".

Analiza gramatyczno-filologiczna:

Komentarz:

I. Tekst różnie tłumaczony ze względu na trudności w rekonstrukcji autentycznej wypowiedzi Pana Jezusa. Mamy tu problem związany z krytyką tekstu, mianowicie istnieją co najmniej dwie wersje przekazane w świadectwach, różniące się dwoma szczegółami.

1. Pierwsza lekcja, przyjęta np. w wydaniu A. Merka ma postać:

ὁ πατήρ μου ὃς δέδωκέν μοι πάντων μείζων ἐστίν,

czyli:
zaimek rodzaju męskiego ὃςktóry oraz stopień wyższy przymiotnika μέγας, μεγάλη, μέγαwielki; potężny, znaczący, silny, wzniosły w rodzaju męskim: μείζων, oznaczający – większy, potężniejszy, silniejszy – zatem odnosi się on do podmiotu: ὁ πατήρojciec;

Tłumaczymy wtedy np:

"Ojciec mój, który mi dał (domyśl. owce), jest większy od wszystkich (lub: od wszystkiego)"a albo:

"Mój Ojciec, który mi dał, jest większy od wszystkich (wszystkiego)"b albo:

"Ojcec mój w tym, co mi dał, jest większy niż wszyscy"c.

2. Druga, przyjęta np. w wydaniu K. Alanda brzmi:

ὁ πατήρ μου δέδωκέν μοι πάντων μεῖζόν ἐστιν

czyli:
zaimek rodzaju nijakiego które oraz stopień wyższy przymiotnika (jak wyżej) w rodzaju nijakim: μεῖζόν, oznaczający – większe, potężniejsze, silniejsze i wtedy odnosić należy do domyślnych, abstrakcyjnych pojęć, związanych z dziedziną boską. Tłumaczymy np:

"To, co Ojciec mi dał, jest większe niż wszystko (= z wszystkich jest największe)"d.

"Cokolwiek mi dał mój Ojciec, jest większe niż wszystko"e.

"To, co mi dał Ojciec mój, jest większe niż wszystko"f.

Wg drugiego przekazu Jezus mówi o trzodzie, życiu wiecznym lub planie zbawienia jako o najważniejszej sprawie na świecieg.

II. Właściwie widzimy, że w przekładach dominuje raczej wersja – umownie nazwijmy – Merka: "Ojciec, który dał (...) jest większy od wszystkich", czyli forma męska zaimka i przymiotnika. Być może tłumaczom ta lekcja lepiej pasowała do kontekstu.

Trzeci z możliwych wariantów wybiera przekład komentarza KUL-owskiego, tj, zaimek w rodzaju nijakim zaś przymotnik w rodzaju męskim: μείζων.

"Mój Ojciec, cokolwiek Mi dał, jest większy od wszystkiego; i nikt nie jest w stanie wyrwać z ręki Ojca."

III. Tylko cztery translacje: EDW, W, PW oraz oddają przymiotnik w rodzaju nijakim. Przy czym tu należy pamiętać, że dwa pierwsze są to przekłady z łaciny, gdzie mamy: Pater meus quod dedit mihi maius omnibus est; et nemo potest rapere de manu Patris mei. Wydaje się, że wtedy tekst jest trudniejszy do przetłumaczenia, bowiem należy prerogatywy Syna odnieść do szeorko pojętej przestrzeni oddziaływania Boga, który jest "potężniejszy" niż wszystko.

W tym ostatnim przypadku jest to też trochę dziwne sformułowanie, bowiem Bóg jest z definicji najpotężniejszy, zatem stopień wyższy przymiotnika jest tu jakby za słaby. Czytelnik mógłby spodziewać się właśnie stopnia najwyższegoh.

IV. Interesującym szczegółem jest też tłumaczenie przekazane w wersji . Otóż śJ w swoim przekładzie dostawili słowo "inne", którego nie ma w oryginale. Bierze się to prawdopodobnie z pewnej dość konsekwentnej praktyki umniejszania roli Jezusa, w której Jego władza, czy moc jest ograniczona do sfery przypisanej stworzeniu. Sformułowanie "wszystko inne", wystepujące w przekładzie , użyte jest także we fragmencie Kol 1:15n, co do którego niektórzy zarzucają, że jest ono rażąco nierzetelnie oddane.

Dalsze pogłębienie tematyki polecam linki:
  1. Leon Morris – The Gospel according to John, str. 458-464, z serii: The New International Commentary of the New Testament Wm.B. Eerdmans Publishing Co. 1995.
  2. Francis J. Moloney, Daniel J. Harrington – The Gospel of John, str. 312-320, z serii: Sacra Pagina, published by Liturgical Press, 1998.

Krytyka tekstu

10:29 Lekcja u Alanda: ὃ δέδωκέν μοι πάντων μεῖζόν ἐστιν została przyjęta w oparciu o następujące rękopisy: B* ita itaur itb itc ite itf itff2 itl itr1 vg copbo goth Tertullian Hilary Ambroży Hieronim Augustyn WH

Lekcja wg Merka brzmi: ὃς δέδωκέν μοι πάντων μείζων ἐστίν, za którą opowiadają się manuskrypty: א (D δεδωκώς) L W Ψ.
Inne drobne warianty (zmieniony szyk wyrazów, opuszczenia): ὃς δέδωκέν μοι μείζων πάντων ἐστίν (P66* opuszcza μοι) P66(c) M U (1010 ἔδωκεν) (A Θ μεῖζον) (B2 πάντων μεῖζον) E F G H K (X πάντων ἐστὶν μεῖζον) Δ Π (0141 μείζω) f1 28 33 565 700 892 1006 1009 1010 1071 1079 1195 1230 1241 1242 1292 1342 1365 1424 1505 1546 1646 2148 Byz Lect itd syrs syrp syrh syrpal slav Bazyli Diodor Chryzostom Nonnos Cyryl Teodoret Ps-Atanazy
Wydaje się więc, że lekcja druga ma więcej lepszych świadków i być może to ważyło na jej przyjęciu.

Podsumowanie

Tekst jest trudny i wydaje się, że nie można jednoznacznie ustalić dokładnego sensu wypowiedzi Jezusa.


  1. a) Wg Ewangelia św. Jana, Listy Powszechne, Apokalipsa, z serii: Wprowadzenie w myśl i wezwanie ksiąg biblijnych, t. 10 – praca zespołowa pod redakcją ks. Janusza Frankowskiego. Współredaktor w zakresie pism NT ks. Roman Bartnicki. Wyd. Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1992, str. 42;
  2. b) Ewangelia wg św. Jana, Wstęp – Przekład – Komentarz, opracował ks. Lech Stachowiak z serii: Pismo Święte Nowego Testemtentu w 12 tomach Wstęp – Przekład – Komentarz, pod redakcją ks. Eugeniusza Dąbrowskiego, ks. Feliksa Gryglewicza, Pallotinum Poznań-Warszawa 1975, str. 267;
  3. c) Wg komentarza Biblii Jerozolimskiej Pallotinum 2006, str. 1493.
  4. d) Wg Ewangelia św. Jana, Listy Powszechne, Apokalipsa, z serii: Wprowadzenie w myśl i wezwanie ksiąg biblijnych, t. 10, str. 42;
  5. e) Ewangelia wg św. Jana, Wstęp – Przekład – Komentarz, ks. Lech Stachowiak, str. 267;
  6. f) Wg komentarza Biblii Jerozolimskiej Pallotinum 2006, str. 1493.
  7. g) Za ks. prof. Mędalą w Ewangelia św. Jana, Listy Powszechne, Apokalipsa, z serii: Wprowadzenie w myśl i wezwanie ksiąg biblijnych, t. 10, str. 42;
  8. h) Choć tak naprawdę greka kojne pozwala tu traktować ten comparativus jako superlativus. Patrz: Basic of Biblical Greek William D. Mounce, str. 111 oraz np. BDF §60, str. 33;

Jeśli uważasz, że należy coś dodać, uzupełnić lub poprawić, jestem otwarty na sugestie. Proszę, kieruj je na adres: psnt at op.pl;

© 2008-2016 Wszelkie prawa zastrzeżone. statystyka katalog stron internetowych Katalog Stron Internetowych